19/08

Herlinde

Nummer 10: Hoogslapers, om de een of andere reden slaag ik er telkens in om met mijn hoofd tegen dat bed te botsen. En geef nu eerlijk toe: die laddertjes waarmee je in je bed moet kruipen… gemakkelijk is anders hé! Ze doen zeer aan je voeten en  houden helemaal geen rekening met slaapdronken zijn in de ochtend of stomdronken zijn ’s nachts.

Nummer 9: Rekkertjes rond vers gesneden brood. Wil je net het korstje van het brood opeten, zit daar toch wel een idioot rekkertje rond.  En waarom vraagt een mens zich af? Het brood zit in een zak, het gaat daar heus niet uitvallen! Vanaf het moment dat ik geen zak meer vraag om mijn brood in te steken, mogen ze er een rekkertje rond doen en dan loop ik zo wel over straat. Tot dan: een gesneden brood, zonder rekkertje alstublieft.

Nummer 8: Plastic verpakkingen en de eindeloze gevechten om ze los te krijgen. Sommige etenswaren zijn verpakt alsof ze een nucleaire ontploffing moeten overleven. Goed nieuws zou je denken, maar als je deze overleeft sterf je ondertussen (tegen de tijd dat je de verpakking open hebt) wel van de honger of de goesting.

Nummer 7: Bijen, wespen en al hun varianten. Ik beef als een rietje wanneer er zo een exemplaartje voorbij zoemt. Waarschijnlijk gelijk ik hierdoor op een bloem en trek ik ze nog meer aan! Ik zeg het jullie: die insecten ruiken angst! In Corfu zweven er gemuteerde versies rond (lees driemaal zo groot als een normale wesp), als je daar een prikje van krijgt mag je onmiddellijk naar het ziekenhuis voor een ander prikje: cortisone!

To be continued… (helaas)

hearts break.

People lost,

tragic human cost.

Many live in fear,

but nobody sheds a tear.

Taken by a wave,

survivors stay brave.

The world does not stand still,

but human nature once again presented its bill…

15/03/2011

Herlinde

Bij mijn eindhalte aangekomen kan ik het niet laten een glimp te werpen op de twee dames die me het afgelopen kwartier entertainden.  Wat zou ik er ook op tegen hebben? Als journaliste in spe prijs ik vrije meningsuiting en expressie de hemel in. Zeker als dit mijn anders saaie tramrit opbeurt! Voor het meisje met de scheenlappen daarentegen…

De islam wordt gedoogd, zolang ze onzichtbaar blijft. Moskeeën worden vaak gehuisvest in ‘gewone’ gebouwen, terwijl de twee voorwaarden om het werkelijke aura van een moskee aan de buitenkant te creëren een koepel en een minaret zijn. De argumentatie om de constructie van deze laatste tegen te gaan, blijft in België vooral van praktische en technische aard. Toch blijkt dit voor sommigen een drogreden om zich tegen de islam in het algemeen te keren. Volgens Jos Jacobs, directeur van het integratiecentrum ODiCe, stijgt de onverdraagzaamheid en islamofobie. ‘Stemmingmakerij door partijen zoals het Vlaams Belang creëert een sfeer van angst. Ook de verharding binnen bepaalde islamitische gemeenschappen speelt een rol. Dit alles schept een negatief beeld en een wij versus zij gevoel.’ Inhoudelijk coördinator Ico Maly van Kif Kif, een organisatie die strijd tegen ongelijkheid en racisme, wijst ook op het dominante beeld van de islam als nieuwe vijand dat nu heerst in de hoofden van de Vlaamse bevolking: ‘de islam wordt voorgesteld als een monolithisch blok dat onze waarden en normen bedreigt. De minaretten worden daarbij gezien als een uitdrukking van de islamisering van Europa.’

Vlaanderen is een kruisbestuiving van verschillende geloofsovertuigingen. We leven in een pluralistische samenleving, gekenmerkt door ontmoetingen tussen diverse culturen. Redacteur Buitenland Jorn De Cock van De Standaard maakt momenteel een rondreis door het Midden-Oosten. ‘Er staan ook kerken in het Midden-Oosten, maar de situatie verschilt van land tot land. Saoedi-Arabië bijvoorbeeld staat geen enkele belijdenis van eender welke andere godsdienst dan de islam toe. Christenen mogen er niet openlijk hun geloof belijden, dus kerken zijn niet toegelaten. Maar ik zou het jammer vinden als wij onze politiek zouden baseren op revanchisme voor iets wat elders gebeurt. Ik dacht dat wij een verlichte democratie waren die onze politiek en maatschappij bouwt op rationeel denken en daarbij bij voorkeur liever een goed dan een slecht voorbeeld geeft aan andere landen.’ Ook Jos Jacobs wijst erop dat etnisch-culturele diversiteit een moeilijke kwestie is: ‘we worden verplicht om de fysische, culturele, levensbeschouwelijke en economische ruimte met elkaar te delen en dat is een stuk moeilijker met mensen die op een aantal essentiële punten van elkaar verschillen. In die zin is het niet verwonderlijk dat een samenleving met een groeiende aanwezigheid van een islamitische gemeenschap een aantal moeilijkheden met zich meebrengt. We zitten nu nog vaak in de fase van ontwijking, we willen vooral dat de andere niet te zichtbaar is en het feit dat we minaretten zien maakt mensen bang.’ Volgens hem moeten we afstappen van het homogeniteitsdenken dat stelt dat we gelijk zijn, in de mate dat we op elkaar gelijken. ‘Verschillen zijn er nu eenmaal en die mogen best zichtbaar zijn.’ Hij vindt dat de islam een Vlaamse godsdienst is geworden die deel uitmaakt van onze Vlaamse cultuur: ‘waarom zou een minaret vloeken met de omgeving? Er is niets meer Vlaams dan torens!’

Het Vlaams Belang wil ook bij ons een voorstel van decreet indienen die de bouw van ‘gebouwen die de culturele eigenheid van de woonomgeving schaden’ kan weigeren. Maar volgens Maly is een minarettenverbod een slechte zaak: ‘we moeten een coherent beleid voeren. Dergelijk verbod discrimineert, schendt de mensenrechten en is in strijd met de godsdienstvrijheid. Religie staat los van integratie.’ De voorzitter van de Koepel Gent Johan Deckmyn aanvaardt de godsdienstvrijheid, maar de veruitwendiging daarvan is een stap te ver. ‘Minaretten zijn niet noodzakelijk om hun godsdienst uit te oefenen. Ze zijn louter een statement tegen het Westen, een symbool dat de islam in opmars is.  Ik wil een eeuwenlange traditie en erfenis niet op enkele tientallen jaren omgeswitcht zien. Inpassen in een cultuur gebeurt niet door minaretten te bouwen.’ Maly beweert het tegenovergestelde: ‘het heeft vooral te maken met een soort hunker om Vlaanderen er Vlaams te laten uitzien in de zin van het Bokrijk Vlaanderen. Het conserveren van een soort imaginaire Vlaamse cultuur, die er volgens mij nooit geweest is. Voor de islam is de minaret hetzelfde als de kerktoren bij een kerk: gewoon een traditie die gegroeid is, dat was er altijd en men houdt daarvan. Het is net een teken dat ze beseffen dat ze een deel uitmaken van de samenleving, dus hier ook hun leven uitbouwen met hun religie erbij.’

Een concreet voorbeeld in Vlaanderen is de zopas uitgereikte vergunning voor de bouw van één minaret op de Turkse moskee in Houthalen-Helchteren. Stijn Van Dingenen, die dagelijks een blog bijhoudt met nieuwtjes uit de gemeente, is er geboren en getogen. ‘De moskeevereniging wou 2 minaretten. Maar om de autochtone bevolking te sussen werd er één geweigerd. Zo is iedereen een beetje tevreden. In dit concreet dossier ben ik niet tevreden omdat men precedenten schept voor bepaalde groepen door de bouwschriften eenzijdig aan te passen. Ik ben in het algemeen niet tegen minaretten. Op voorwaarde dat ze niet gebruikt worden om op te roepen tot gebed, want dat is het opdringen van hun religie. We moeten de islam aanvaarden, maar het mag niet te snel gaan en het respect moet van beide kanten komen. Een minarettenverbod zou een compleet fout signaal zijn omdat we dan als Vlaming toegeven dat ons integratiebeleid faalt.’

Ik heb over deze hele zaak ook een mening die staat als een huis (met of zonder toren…). Misschien is mijn standpunt te romantisch en als ik in mijn opzet zou slagen, kreeg ik hoogstwaarschijnlijk de Nobelprijs voor de Vrede uit de handen van President Obama. Ik wil namelijk dat we allemaal naast elkaar, maar vooral mét elkaar kunnen leven: islamiet of christen. We geloven allemaal in een kracht die boven ons staat. Wat maakt het uit of we die nu God, Allah of voor mijn part Samson noemen! Zo simpel is het natuurlijk niet, elke religie heeft zijn eigen regels en voorschriften. Maar wat is hier zo erg aan? Groen is toch ook niet allemaal ons lievelingskleur, we verkiezen toch ook niet allemaal pizza Hawaï op restaurant en we stemmen zeker niet allen op dezelfde politieke partij. Niet iedereen is lid van Greenpeace, sommigen willen de Lange Wapper, anderen weer niet. Onze maatschappij staat met andere woorden bulk van de verschillen! Toch proberen we samen te leven, elkaars mening te respecteren en tot compromissen te komen. Waarom kan dit op al deze vlakken en niet op het vlak van godsdienst? Terwijl dit net gaat over waarden als vrede, broederschap, vriendschap, geluk, etc. Er zijn inderdaad bepaalde aspecten uit de islam die ik ook niet begrijp: waarom een vrouw onherkenbaar over de straat moet lopen in een boerka bijvoorbeeld. Maar dit heeft niets te maken met het niet respecteren van een godsdienst, ik vind dat die godsdienst op dat vlak zelf gewoon geen respect toont voor de vrouw. Op deze vlakken kan een ontvangend land zoeken naar die compromissen, een akkoord sluiten op basis van de wetten en gebruiken die er heersen. Bij ons in België geldt gelijkheid tussen vrouwen en mannen. Dus een andere cultuur kan perfect zijn godsdienst beleven, maar met respect voor het land waar ze zich in bevinden. Ik denk dat als er een kracht boven ons staat (God,Allah of Samson), die nooit de bedoeling had mensen tegen elkaar op te zetten of oorlogen te creëren. Het is alsof je zou vechten omdat jij die hongerige eten wou geven of omdat jij die asielzoeker een warm huis wil schenken. Dan streef je het doel gewoon voorbij! Dus om het op eens speelse manier te verwoorden: leve de mietjes, ook de islamietjes! In plaats van de filosofie: Ik SLA Mietjes. (Voor alle misverstanden de wereld uit te helpen: hiermee zeg ik niet dat de islam mietjes zijn, dan zou u mijn voorgaande paragrafen duidelijk niet goed gelezen hebben).

Naast gehoor en gezichtsvermogen, zijn er ook nog smaak- en reukzin. Dus je hebt het waarschijnlijk al geroken of gesmaakt? De woonkamer wordt gevuld met de aangename (natuurlijk afhankelijk van wie er in de potten roert) geuren van diverse kerstcreaties. De lucht kruipt je neusgaten binnen, zet je speekselklieren in gang en voor je het beseft lijk je op de hond van Pavlov. Ook rode wijn die men altijd op kamertemperatuur houdt, warmt men plots op. Je hebt een excuus om met je vork in iemand anders bord te prikken. Want geef nu toe: fondue is niets meer dan met zessen in dezelfde pot zitten en het nog leuk vinden ook. Na de zoveelste “Sorry, was dat jouw stukje?” van nonkel Bob, heb je zin om hem uit te schelden voor iets dat in de kerststal figureert (en het is niet Jozef, Maria, kindje Jezus of één van de herders!). Maar het is een tijd van vrede, dus je bedwingt jezelf. Wij hebben daar thuis iets goed op gevonden: de fonduestokjes hebben verschillende kleurtjes. Haha, gedaan met vals te spelen denk je dan… Ware het niet dat sommige stokjes dezelfde kleur hebben, dus mensen zoals nonkel bob hebben opnieuw vrij spel! Ik wil daar nog juist aan toevoegen dat in feestperiodes kleurenblindheid blijkbaar een sterk groeiende aandoening is.

Tenslotte hebben we als laatste zintuig onze tastzin. Je hebt Kerst toch al gevoeld? We gebruiken allemaal het smoesje dat we die laatste glühwein (ondertussen zijn er al vijf door ons keelgat verdwenen) echt wel moesten drinken om het gevoel in onze vingers terug te krijgen. De aanraking van de feestelijke stoffen van het satijnen kleedje of gladgestreken hemd waarin je partner gehuld is. En sorry: de vele zoenen die je krijgt, hebben niets te maken met jouw persoon die er ineens veel charmanter uitziet door die gezonde winterblos op de wangetjes.

Of je het nu gezien, gehoord, geroken, gesmaakt of gevoeld hebt… Kerstmis is er! De feestdagen staan niet enkel voor de deur, ze staan zelfs al met één been in je woonkamer.

Vandaar mijn boodschap: prettige feesten! Hopelijk wordt het nieuwe jaar een even mooi jaar als 2009. We starten 2010 met enkele mooie verwezenlijkingen uit het voorbije jaar:

• Buitenland= Dankzij Herman Van Rompuy wordt ‘Het Limburger, wereldburger’ gevoel nationaal doorgetrokken. We voelen ons allemaal meer dan ooit Europeaan.
• Economie= We hebben minder vertrouwen in de banksector en krijgen een hernieuwde sympathie voor het oude stenen spaarvarkentje (neen, dat is geen kerstcadeau tip!)
• Gezondheid= We blaken van gezondheid, nu we allemaal ingespoten zijn tegen de Mexicaanse griep (voor diegenen die het zich nog steeds afvragen: het is niet omdat je de Mexicaanse griep had, dat je Mexico mag toevoegen aan je lijstje: landen dat ik ooit bezocht. Ook mag je niet beweren dat je een half procentje Mexicaans bent. Zo werkt het gewoonweg niet mensen!)
• Binnenland= We leven met de geruststelling dat alle leden van ons Belgisch koningshuis intact zijn. Voor de allerlaatste keer: Fabiola is niet dood! Een kat heeft minder levens dan deze Spaanse furie.
• Media= Het feest voor de oren gaat verder. K3 is, na een tijdje K2, terug met 3. K0 was jammer genoeg geen optie.
• Sport= Onze Belgische trots kreeg een nieuwe trainer: de Nederlander Dick Advocaat. Hierbij wil ik even vermelden dat er een leugen zit in de voorgaande zin. Ook hadden ze beter in plaats van een andere trainer, een andere naam gekozen. Duivels moeten angst inboezemen, terwijl ons elftal het team is waar buitenlandse ploegen het liefst tegen spelen: succes gegarandeerd!
• Politiek= Dat veel studenten tweede zit hebben, is geen verbazingwekkend nieuws. Maar ook het zwarte schaap van de Belgische politiek onderging een kleurspoeling: Yves Leterme kreeg een tweede kans. Zolang hij niet werkt volgens de filosofie ‘derde keer, scheepsrecht’ ,want dan gooit de bevolking deze matroos voorgoed overboord. Haaien genoeg die hun tanden wel eens willen zetten in de CD&V’er.
• Cultuur= ‘De helaasheid der dingen’ was een groot succes. De film won verschillende prijzen over de hele wereld en is zelfs te zien in de Amerikaanse filmzalen onder de titel ‘the Misfortunates’. Ik vraag me af wie hier de misfortunate is: de Amerikaan die naar de film moet kijken of de Belg die nu in de toekomst als volgt gestereotypeerd wordt.

Ik heb dit jaar veel bijgeleerd. Nuttige zaken zoals: nooit de klokken luiden langs de weg in Corfu, want dat betekent brand. Ook minder nuttige dingen: ze verkopen geen kegels in de copyshop, ze geven deze enkel met je mee om aan te tonen dat het kopieerapparaat bezet is. Of dit laatste autobiografisch is, laat ik volledig aan jullie over. Wat ik zeker en vast meedraag als bagage in mijn toekomstige carrière is het volgende: creativiteit en kwaliteit  vergen tijd! Het zit dan ook in het woord zelf. Weliswaar anders geschreven, maar voor de niet dyslexie’ers onder ons: je begrijpt mijn punt.

Dus misschien een mooi voornemen voor 2010: kwaliTIJD en creativiTIJD brengen naar de lezer toe.

Luc  Van Hulle en Sandy Van Den Bergen namen hun zoontje mee naar de ijspiste. Met een paar vrienden snoven ze de kerstsfeer op en genoten ze van een glaasje cava. Er heerste een aangename stemming en in de opwelling van het moment vroeg men aan 3 jonge agenten of ze mee op de foto wilden. De politiemensen waren iets aan het drinken en weigerden alle drie. Tot zover niets aan de hand. Luc Van Hulle wou vervolgens een foto maken van zijn vrouw en hun vrienden, maar kreeg zelf de kans niet om af te drukken. De agenten kwamen immers boos op het echtpaar afgestapt. Ze eisten de iPhone op, omdat ze op de achtergrond zichtbaar waren. De man weigerde het technologisch snufje uit handen te geven of zijn paspoort te tonen, omdat hij niets misdaan had. De Gentse politie dacht daar blijkbaar anders over en sloeg Van Hulle in de boeien. Sandy werd ook opgepakt op beschuldiging van het stelen van een walkietalkie, die de vrouwelijke agente gewoon verloor in alle heisa. Op het politiekantoor verhoorde men beiden en een uur later liep het koppel terug op vrije voeten.

Als ik me niet vergis leven we sinds 1830 in een democratische rechtstaat, of is Gent in een totalitaire dictatuur achtergebleven? De enige manier waarop deze mensen de openbare orde verstoorden door een foto te willen trekken, is wanneer je een fototoestel als een wapen beschouwt. De gelijkenis tussen een revolver en een iPhone is treffend. Ze zijn allebei… euh… zwart?! Zever in pakskes (om in de kerststemming te blijven).  Je kunt enkel iemand pijn doen met dit soort gadget door ermee te slaan. Wat ze dus voor alle duidelijkheid niet van plan waren, er is hier maar van één soort slag sprake: de politie die een belachelijk figuur slaat! How how how – kon dit gebeuren?- merry christmas!

Op een kerstmarkt kan je veel meemaken… Collega’s tegenkomen waarvan de neus even rood kleurt als die van Rudolph the red nosed reindeer. Beseffen dat schaatsen niet zoals fietsen is, je kunt het wel degelijk verleren. Op 10 vierkante meter de grootste concentratie mensen met rare hoofddeksels, lees Kerstmanmutsen en elandoren, tellen. Op een uur tijd zowel een warme wafel,  15 oliebollen, een  pannenkoek met Nutella choco, en waarom ook niet een kerststronk binnenproppen. Al voor de vijfde maal zeggen: dit is het laatste jenevertje. En tot de conclusie komen dat je zoveel glühwein kunt drinken als je kunt, je handen krijgen toch weer koud als de volgende leeg is. Maar het laatste dat je verwacht, is gearresteerd worden.

De serie Flikken was even terug van weg geweest en dit keer met nieuwe hoofdrolspelers. Het enige verschil was dat de figuranten zich niet vrijwillig inschreven. Het vastleggen op de gevoelige plaat, was hier letterlijk gevoelig te noemen en kwam behoorlijk hard aan. Het echtpaar werd vernederd voor de ogen van hun twaalfjarig zoontje. Met wat moet dat ventje nu opscheppen bij zijn vriendjes.                                                                                                                                                                                                     Zoontje: “Mijn ouders werden opgepakt door de politie!”                                                                                                                                                                                                                  Vriendjes: “Woooow! Overvielen ze een bank? Of hebben ze iemand vermoord? Stalen ze een berg geld? Handelden ze met voorkennis?…”                                                       Zoontje: “Bijna… ze trokken een…”                                                                                                                                                                                                                                                               Vriendjes: “Wapen?”                                                                                                                                                                                                                                                                                               Zoontje: “ Nee, een foto!”

Daarbovenop waren diverse klanten getuige van het schouwspel. De twee baten een restaurant uit in het Patershol. De agenten aten misschien iets verkeerd in ’t Klaverblad en namen op deze manier wraak. Excuseer voor deze bizarre redenering, maar een mens moet toch iets zinnigs proberen maken van dergelijk onnodig geweld.

Was het de kerstwens, die het zoontje uitsprak terwijl hij op de schoot van de Kerstman zat, om zijn ouders in de cel te zien?                                                                                     Jingle Bells, Jingle bells                                                                                                                                                                                                                                                                                                Jingle all the way                                                                                                                                                                                                                                                                                                                 Oh, what fun it is to ride                                                                                                                                                                                                                                                                                                      In a one horse open sleigh!                                                                                                                                                                                                                                                                                               Er werden 3 boze elfjes ingeschakeld, waarbij die slee werd vervangen door een politiecombi en de rode neus van rendier Rudolph door een blauw zwaailicht.

Misschien dachten de modellen in spe dat het koppel de foto ging doorspelen aan hun bazen, omdat ze daar iets stonden de drinken. Nogmaals, zever in pakskes! (er zullen veel cadeautjes onder de kerstboom liggen dit jaar) De politie mag een non-alcoholisch glaasje nuttigen. Dit gaat niet in tegen de regels van het beroep of valt niet onder verzuim. Als ze dorst hebben en daar in de omgeving moeten zijn, vormt dat geen enkel probleem. Integendeel, ze kunnen hun plicht koppelen aan een aangenaam en plezierig moment samen met de burgers. De actie van de ordehandhavers was dan ook volledig buiten proportie en absoluut onnodig. Zat er dan toch een geurtje aan die chocomelk of een smaakje aan die koffie? Warme cécémel met amaretto, warme cécémel met baileys, warme cécémel met batida de coco, warme cécémel met cointreau, Hasseltse koffie, Irish coffee, Italian coffee, Mexican coffee, Russian coffee,… Ze dragen allemaal de onschuldige naam koffie of chocomelk, maar bevatten net als een kindersurprise eitje toch iets extra… betrapt?

De politie, uw vriend. Mooie spreuk, maar trek geen foto van hen. Nu Gent helemaal open ligt door de werken kun je het de mensen toch niet kwalijk nemen dat ze agenten fotograferen. Van wat moet men nu anders een foto trekken? Al eens iemand zien vallen op de schaatspiste, ja. Doch probeer daar maar eens een foto van te trekken. Er is hier geen gerechtelijk feit gepleegd. De agenten waren op een openbare plaats, in hun functie van openbare ambt. Het enige misdrijf zou zijn dat wij op hun machtswellustige kop zouden moeten kijken! Ze trekken zelf graag fotootjes, maar wanneer zij er op staan zingen ze een toontje lager. Misschien is de Gentse politie zodanig geconditioneerd dat al wat flitst, automatisch met een boete of straf geassocieerd wordt. Welke misdaad pleegden de Van Hulle’s hier: blinded by the light? Handen omhoog, of ik… trek een foto?

De drie vergisten zich misschien van Heilige. Het is immers Sinterklaas die de roe geeft aan de stoute kindjes. En Zwarte Piet steekt hun in de zak als ze niet luisteren. Ik herhaal: in de Zak, dus niet in de Bak! Andere verklaring is dat ze een moderne, eigentijdse versie van het kerstspel brachten. De 3 herders die de ster (lees fototoestel) zagen. Maar Maria zocht een herberg om in te slapen, geen kille cel en het kindje was in dit geval al geboren en stond er op te kijken. Zij de herders, wij de schapen? Dan waren het dit keer toch wel wolven in schaapskleren, want het echtpaar Van Hulle dient klacht in tegen de agenten. Ze werden brutaal van hun vrijheid beroofd. Zij zingen dit jaar: all I want for Christmas is… freedom en gerechtigheid!

Burgemeester Termont betreurt de actie. De politie werkt volgens de filosofie van de COP, Community Oriented Police. Zo tracht men dichter bij de burgers te staan. Ook slogans zoals ‘uw politie is altijd nabij’ en ‘de politie, uw vriend’ creëren een vertrouwen in de ordehandhavers. Maar dit goede imago van de Gentse flikken kreeg de laatste tijd flinke klappen: de zaak De Wolf, de massale arrestaties na de linkse betoging en nu dit staaltje machtsmisbruik. Dit alles duidt duidelijk op een probleem in het Gentse korps. Dit is hoogstwaarschijnlijk voor een deel terug te voeren op de opleiding van de politiemensen en de gebrekkige opvolging tijdens hun loopbaan. De sfeer en politiecultuur zijn verzuurd. Dus beter eerst de rotte appels uit de eigen rangen halen, voor men aan de fruitmand van de bevolking begint.